Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί μόνο μια γεωπολιτική κρίση με διεθνείς προεκτάσεις, λειτουργεί ταυτόχρονα και στο εσωτερικό των κρατών, επηρεάζοντας άμεσα τις ισορροπίες, τις προτεραιότητες και τη συμπεριφορά των εκλογικών σωμάτων.
Είναι αλήθεια ότι οι διεθνείς κρίσεις συχνά ενισχύουν την εικόνα των κυβερνήσεων. Η ανάγκη για σταθερότητα, η συσπείρωση γύρω από την εκτελεστική εξουσία και η ενστικτώδης αναζήτηση ασφάλειας από τους πολίτες δημιουργούν ένα πλεονέκτημα.
Όταν η περιοχή φλέγεται, όταν οι ισορροπίες μεταβάλλονται καθημερινά και όταν οι συνέπειες, οικονομικές, ενεργειακές και μεταναστευτικές, παραμένουν απρόβλεπτες, η χώρα χρειάζεται συγκέντρωση, συνέχεια και καθαρό μυαλό. Όχι εκλογικές περιπέτειες.
Σε ένα περιβάλλον, η πολιτική σταθερότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Αν κάτι απαιτεί η σκοτεινή περίοδος που διανύουμε, είναι η σοβαρότητα.
Δυστυχώς υπάρχουν πολιτικά κόμματα και εξ εφέδρων πολιτικοί που δείχνουν ότι δεν έχουν πλήρη επίγνωση της συγκυρίας ή που, ακόμη χειρότερα, επιλέγουν να την αγνοούν, επιλέγουν τη δημαγωγία, με αποτέλεσμα την κανονικοποίηση του ακραίου λόγου.
Τι σημαίνει αυτό για μας; Τι «καμπανάκι» πρέπει να κτυπήσει και ποίοι είναι έτοιμοι να το ακούσουν; Σε μιά εποχή γεμάτη κρίσεις, σε έναν κόσμο ευμετάβλητο, με τι εφόδια πάμε να αντιμετωπίσουμε το μέλλον; Με τι θεσμούς, τι αναχώματα, με ποιες άμυνες;
Πέρα από τα δικά μας, πέρα από την οικονομική διάσταση, αναδύεται ένα βαθύτερο και περισσότερο ανησυχητικό φαινόμενο, η σταδιακή κανονικοποίηση του μίσους, της βίας και της θεσμικής εκτροπής.
Η πολιτική Τραμπ, με την αμφισβήτηση θεμελιωδών κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και την ανοχή σε ακραίες ρητορικές, διαβρώνει τις δημοκρατικές αξίες και λειτουργεί ως παράγοντας διάχυσης μιας «νέας κανονικότητας» που ενθαρρύνει και ενισχύει τις πιο επιθετικές πρακτικές της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.
Η διάβρωση όμως των δημοκρατικών αξιών και η νομιμοποίηση της πολιτικής τοξικότητας, συνιστούν μακροπρόθεσμη απειλή για τη θεσμική σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή. Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, η κυβέρνηση καλείται να ισορροπήσει σε ένα λεπτό διπλωματικό σχοινί. Από τη μία πλευρά η διατήρηση της ελληνοαμερικανικής συμμαχίας αποτελεί στρατηγική επιλογή με σαφή γεωπολιτικά οφέλη, από την άλλη, η προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και στις αρχές που διέπουν δεν μπορεί να είναι επιλεκτική ούτε περιστασιακή.
Οι κυβερνήσεις κρίνονται όχι μόνο από την αποτελεσματικότητά τους, αλλά και για τη συνέπειά τους απέναντι στις αρχές που οφείλουν να υπερασπίζονται.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
